Uit de categorie

Levenskunst

Blog – Natuurlijk leven

Afgelopen zaterdag was ik bij de zee, ik liep in de branding. Ik voelde de zon op mijn huid, maar ervoer ook dat haar licht veranderd is, de zomer loopt op haar einde. Het seizoen, wanneer we meer naar buiten gericht zijn met onze energie, gaat over naar een periode die meer op binnen gericht is.

Wat ik interessant vind is dat ik merk dat het leven ook zo cyclisch geleefd wil worden. Van binnen, naar buiten. Soms gaan we ver naar buiten of naar binnen met onze activiteiten en bewegingen, soms zelf ’te’. Stromend als een zee, onderhevig aan het tij. Altijd zoekend om die balans te vinden die klopt voor mij op dit moment, bij mijn behoeften, mijn talenten, bij mijn verlangens en dingen die nog ontdekt willen worden. Zoals de zomer uitnodigt om te leven en bloeien, zo roepen de herfst en winter op tot oogst en loslaten, tot bezinning en reflectie.

In de herfst keert de natuur naar binnen. Onder de grond wortelt ze verder, voedt de natuur zich. Ogenschijnlijk verstilt alles, maar juist in die stilte ontstaat de kracht om opnieuw te leven in het voorjaar. Altijd wetend dat er weer bloei zal komen en dat die belofte juist ook in het afsterven ligt. De belofte dat er na eb weer vloed komt. Dat juist in het voluit beleven van alle uitersten, het mens-zijn gevonden en omarmt wordt.

De maatschappij houdt graag de vaart in het leven. Een mannelijke voortstuwende beweging. En dan bedoel ik mannelijk niet als typisch voor de man, maar meer als de krachtige beweging die gefocust vooruit wil. Het vrouwelijke, dat naar binnen gericht is, maar tegelijk een scheppingskracht bezit, dat is waar de komende seizoenen toe uitnodigen. In de winter ontstaan de ideeën voor het voorjaar. De natuur laat het zo mooi zien.

Ik heb de soms de neiging om de stilstand te bevechten, maar soms ook om de beweging te bevechten. Het leven blijft uitnodigen tot overgave aan de seizoenen, ook aan die van het leven. De natuur roept nu op om meer naar binnen te keren, de dagen worden langzaam steeds korter. We mogen wat meer naar binnen gaan. Wortelen, verstevigen, voelen, voeden, aarden. We hoeven niet altijd keihard en zichtbaar vooruit, niet met ons bedrijf, maar ook niet in onze ontwikkeling. Voor alles is een tijd.

Het is een kunst om vanuit jouw binnenwereld jezelf af te stemmen op de buitenwereld. Om je tempo niet te laten bepalen door de maatschappij, als die ten koste gaat van jouw lijf en ‘zijn’. Om jouw grenzen en emoties te voelen. En soms moet je daarvoor te ver naar de ene kant, om de andere kant in jezelf te (her)ontdekken. Ik vind het prachtig dat de natuur mij dit al voordoet, dat anderen mij dit voordoen door juist zo anders te doen en zijn dan ik.

Door het nieuwsgierige contact met die ander ontdekken we die uitersten ook in onszelf. Het licht en het donker. De zomer en de winter. Het bewegen en het wachten. Het bloeien, afsterven en weer bloeien. Elk moment nieuw en tóch zo natuurlijk en vertrouwd.

Momenteel ben ik wat meer bezig met klei. Ontdekken hoe het materiaal werkt, wat ik maken wil zonder oordeel en eisen. Op de foto zie je wat van het proces.

Schilderij ‘Mond’

Afmetingen van dit werk: 13x18cm, inclusief blankhouten baklijst 16x21cm.
Techniek: acrylverf op canvas, afgewerkt met een glossy vernislaag
Prijs: €64,95, verkrijgbaar via Etsy.

Ik schreef er een gedichtje bij.

Mond

Ik spreek
Zing, fluister
Stamel en stotter woorden
Scheld

Ik schreeuw het uit, soms
prevel ik, zwijg lang
Ik glim, grijns
Kus en sus

Ik ben
Ik


Photoshoot – Ik ben kunst

Om stappen in mijn persoonlijke ontwikkeling erkenning te geven, was het tijd voor een ritueel. Na een periode waarin ik veel ontdekkingen over mijzelf heb gedaan, heb ik mijzelf letterlijk ‘kleur’ gegeven.

Samen met fotograaf Jonneke heb ik dit vormgegeven in de Ritmeesterfabriek in Veenendaal. Wat voorzichtig en onwennig zette ik de eerste streep verf op mijn gezicht. Elke streep gaf mij een nieuw gevoel, ik ging rechterop staan, lachen, schateren. Ik bewonderde mijzelf, als mens. Als kunstwerk.

Ik zag mijzelf voor het eerst met kleur. (Lees verder onder de foto)

Stap
Dit was een stap. Om hier te komen én om dit te doen, het vroeg om moed. Het mooie aan zo’n stap als deze, is dat het je iets nieuws laat ervaren en zien. Mijzelf zo zien, maakt dat ik me niet meer wil verstoppen. Ik geloof dat we bedoeld zijn om onszelf te laten zien, met onze kleuren. Dit creatieve proces is een symbool dat me herinnert aan mijn authenticiteit, aan mijn veelkleurigheid.

Andere blik
‘Ik zag een blik in jouw ogen die ik nooit eerder gezien had’, zei Jonneke vol verwondering na de shoot. Ze kent me al wat langer, maar deze Heidi was nieuw voor haar. En dat herken ik, ik voelde iets wat ik nog niet eerder gevoeld had; alsof mijn ogen opnieuw open gingen voor mijzelf. Lees hier hoe Jonneke de photoshoot beleefd heeft.

Wil je dit nou ook ervaren? Jonneke en ik zijn bezig met een creatieve samenwerking, om jou ook jouw kleuren te laten beleven én dit proces op beeld vast te leggen. Volg mij via Instagram om op de hoogte te blijven.

Nu verkrijgbaar! Mijn boek – Het kind in mij

Wat een klus, maar ook: wat ben ik dankbaar. Dit boek is voor bij een eerbetoon aan ‘het kind in mij’. Voor mijn eindpresentatie bij de cursus Achsa heb ik dit werk gemaakt waarin al mijn kunst rondom het Innerlijk Kind verzameld is.

Uit het boek ‘Het kind in mij’, door Heidi Bikker. Fotografie: jonneke.nl

Het kind in jou
Wat kun jij als lezer en kijker vinden in dit boek? Beelden spreken op een laag die taal niet kan. Misschien herken jij iets van jezelf, vind je een stukje van vroeger terug in mijn beelden. Dit boek laat de weg naar volwassenheid zien, dat doen we door liefde te hebben voor het kind dat we waren. Mijn kunstwerken laten zowel stukken van pijn als van heling zien.

Voor coaches en andere professionals
Dit is hét boek dat jij in jouw praktijk kunt gebruiken om beelden te laten zien, om herkenning te vinden. Om bespreekbaar te maken wat in eerste instantie niet met woorden aan te duiden is. Beelden gaan voorbij aan overlevingsmechanismen en bieden ruimte om taal te vinden voor ervaringen.

Ook verkrijgbaar via bol.com!

Schilderij ‘Vrucht’

VERKOCHT

Dit schilderij is een beeld over de levengevende kern van het vrouw-zijn. Het vrouwelijke in ons wil creërend aanwezig zijn. Ik heb me voor dit beeld laten inspireren door Eva, de moeder. Haar naam betekent: zij die leven geeft.

Hoe beelden maken je emoties in beweging brengen

Ken je het gevoel dat je niet onder woorden kunt brengen wat je ervaart of voelt? Vaak komt dit doordat we zelf ook niet precies weten waar het vandaan komt. We zijn door de dingen die ons zijn overkomen, de voeling met ons lijf en onze emoties kwijtgeraakt. Taal geven aan wat we ervaren is alleen mogelijk als we weten hoe we de emotie moeten benoemen, waar in ons lichaam we de emotie voelen en waarom. Dit is een ontdekkingstocht. Hoe meer je met je emoties werkt, hoe meer mildheid je krijgt naar wat je beleeft en waarom. Emoties worden dan niet iets waar je tegen vecht, maar wat je kunt gebruiken als kompas.

Vanuit denken in woorden, vanuit logica is het mogelijk om veel situaties te analyseren en hier allerlei aanpassingen in gedrag op te bedenken. Dit doen we vanuit onze linkerhersenhelft. Het lijkt alsof je hiermee situaties kunt beïnvloeden, maar doordat onderliggende emoties hiermee niet gezien en verwerkt worden, blijf je in cirkels draaien. Wanneer je de rechterhersenhelft, waar emoties en creativiteit huizen, gaat activeren krijg je een samenspel waardoor er beelden en woorden aan emoties gegeven kunnen worden. Dit betekent dat er beweging ontstaat in jouw onderstroom.

Vanuit jouw onderstroom, waar dingen leven die nog gezien willen worden, worden door het maken van beelden en het vinden van de bijbehorende woorden, dingen bewust gemaakt. Schoonheid is hierbij van ondergeschikt belang. Het kan natuurlijk wel plezier geven om scheppend bezig te zijn. Het is belangrijk dat je maakt wat écht is voor jou. Soms is dat toevallig ook mooi. Ik heb gemerkt dat wanneer je de focus van resultaat naar functie verlegt, het maakproces zelf ook meer biedt. Als ik het maken bewust inzet om in contact te komen met mijn emoties, dan ontstaat er ook meer ruimte voor symboliek en het vinden van woorden.

Mijn ervaring is dat tijdens het maken vaak al veel duidelijk wordt over waar ik zit met mijn emoties. De kleuren die ik kies, het materiaal, de vormen, de lijnen, de hardheid, dikte: het kan mij allemaal wat vertellen. Maar ook: Hoe kom ik in beweging? Werk ik snel of traag? Heb ik eisen naar mijzelf toe? Hoe zit ik er fysiek bij? Heb ik een oordeel?
Zodra ik kies om aan de slag te gaan, gebeurt er iets wat zichtbaar wordt.

Een eindbeeld kan rust geven, herkenning bieden of erkenning zijn van een emotie. Zo is het nu en dat is oké. Dit kan voelbaar zijn in je lichaam, doordat je een bepaalde opluchting of nieuwe energie voelt. Een beeld neem je mee je dagelijks leven in. Wanneer jouw beeld ‘eigen’ is zal je ook steeds meer de taal vinden voor wat er voor jou bij het beeld hoort én zal je de bijhorende ervaring ook steeds meer gaan herkennen in jouw leven. Je bewust-zijn groeit!

‘Ik ben niet creatief’

‘Ik ben niet creatief.’ Afgelopen vrijdag stond ik met mij kunstwerken op een vrouwenevent en deze zin heb ik het meest gehoord uit de mond van vrouwen. Het raakt me, want in dat uitspreken klinkt vaak een verlangen door. Als we ons gesprek dan verder gaan, komt er veelal uit dat ze als kind wel graag dingen maakten en daar enorm van genoten. Een vrouw zei: ‘Ik wil wel heel graag wat maken, maar ik kan het niet.’

Ik geloof dat wij vrouwen ten diepste allemaal creatief zijn. Dat we gemaakt zijn om te scheppen. Creativiteit heeft vele kanten, lagen en uitingsvormen, maar het scheppen in de vorm die klikt, brengt ons vrouwen dichterbij onszelf.

Helaas denken we vaak dat als het niet ‘mooi’ is wat we maken, dat we dan moeten stoppen. Alsof er dan geen recht is op het helende karakter van het creëren. Hierdoor verliezen we de wijsheid van het maakproces, de diepere lagen die we raken als we scheppen vanuit ons hart. Door ‘mooi’ te willen maken, raken we ‘echt” kwijt.

Wanneer we kwaliteit koppelen aan creativiteit gaat het niet meer over een proces, maar over een vaardigheid. Als ik mijn werk beoordeel op schoonheid, dan wordt het ‘kunnen’ een lat. Lelijke tekeningen kunnen de grootste waarheden bevatten voor de ogen die het willen zien. Op Instagram barst het van de prachtigste kunstwerken waar geen verhaal achter zit. Beiden vormen dienen een ander doel. Als ik iets maak voor mijzelf, een werk wat iets betekent voor mij, dan is het waarheid. Dan is het van mij. Het is voor mij van zin.

Als ik iets maak dat zin heeft voor mij, dan kom ik dichterbij mezelf.

Creatief doen is ontdekken, loslaten, voelen, symboliek zien, kapot maken, dansen, schelden, krassen, scheuren, lijmen en koesteren. Het proces van dichterbij mijzelf komen koesteren in plaats van het eindresultaat. Dat is scheppen voor mij, dat is vrouw-zijn.

Foto: jonneke.nl

Kunstwerk en podcastlink- Zingeving en spiritualiteit

In mijn zoektocht naar wie ik ten diepste ben, mocht ik Dineke van Kooten onlangs op dit onderwerp bevragen. Dit na aanleiding van een interessant artikel over ‘betekenisgeving, zingeving en spiritualiteit’ dat zij geschreven heeft.

Na afloop maakte ik een beeld van mijn beleving bij zingeving en het deelnemen aan de stroom van het Leven.

Wat me buitengewoon raakte in het gesprek is de uitnodiging die er voor ons allemaal ligt om vanuit de betekenisgevende beweging naar buiten, naar binnen te gaan, om te ontdekken wat vanuit daar gevonden en gezien wil worden vanuit een zachte en accepterende blik. Om al onze overlevingsmechanismen te onderzoeken en los te laten, zodat we ten volle kunnen Leven.

De podcast luister je hier.
Artikel van Dineke over betekenisgeving, zingeving en spiritualiteit.