Blog, Geloven, Moederschap

Help, Heer

Met mijn baby van net 5 weken oud zit ik op de bank. Ze krijst, ze krimpt ineen en overstrekt zich. Krampjes. Ik heb al gewandeld met haar op mijn arm, gefietst met haar beentjes in de lucht en inmiddels ligt er al even een speciaal warmtekussentje op haar buikje. Het helpt allemaal niet. En dit is niet de eerste keer dat we vandaag zo zitten. Mijn kleintje wordt enorm geplaagd door pijn in haar buik, elke dag weer. Slapen is er voor haar en mij weinig bij.

We zijn al een aantal keer in het ziekenhuis geweest en zijn inmiddels de diagnoses koemelkallergie en reflux rijker. Het huilen staat me ondertussen nader dan het lachen. Zeker als ik mijn 4-jarige weer moet laten wachten tot ik een spelletje met hem ga spelen. Dat mijn huis één grote ontplofte chaos is, boeit me nog het allerminst. Het feit dat we al drie keer een magnetronmaaltijd hebben opgepiept deze week frustreert me wel. Ik wil mijn gezin graag gezond en goed voeden.

‘Help, Heer. Het is zo zwaar’, fluister ik zacht.

En dan bid ik uit radeloosheid iets wat ik nooit eerder gebeden heb. ‘Wilt U hulp sturen?’

Hulp accepteren is iets wat ik voorheen nooit deed. Mijn eerste kindje had ook een pittige start. Destijds kreeg ik hulp aangeboden. Ik zei tegen iedereen dat ik het lief vond, maar vervolgens liet ik de hulp niet toe. Ik wilde het zelf oplossen. Dat móest ik kunnen. Van mezelf. Anders schoot ik tekort. Ik moest in staat zijn alle ballen in de lucht te houden.

Inmiddels ben ik er na vier jaar achter dat dat onmogelijk is. Soms lukt het een poosje om alles smooth te laten verlopen, maar veel vaker lopen er dingen in het honderd. Ik accepteer steeds meer dat ik het niet op eigen kracht kan, dat ik God nodig heb. Maar praktische hulp accepteren kan ik nog steeds niet goed.

Nog diezelfde dag krijg ik een appje van mijn schoonzusje. Of mijn zoontje daar een keertje wil komen spelen, zodat ik wat meer ademruimte heb thuis. Dankbaar maak ik een afspraak. De volgende dag vraagt mijn zus of ze iets kan doen om ons te helpen. ‘Wil je een keer een maaltijd voor ons maken?,’ durf ik te vragen. ‘Zal ik een lekkere grote lasagne maken?,’ stelt ze voor. ‘Dan kun je er twee keer van eten. En zal ik ook boodschappen voor je doen? Stuur me maar een lijstje.’ Hartverwarmend.

Ineens glinsteren er vanuit verschillende kanten meerdere behulpzame lichtpuntjes. De vermoeidheid en de zorgen zijn niet ineens opgelost, maar ik voel me gedragen. Door de hulp om ons heen kost het me minder moeite om door deze periode heen te komen, want er ontstaat verbinding met anderen en ruimte voor wat meer ontspanning. Blijkbaar was het nodig dat ik zelf het punt bereikte dat ik om hulp kón vragen.

Een aantal dagen later luister ik, terwijl ik rondwandel met mijn jongste in een draagdoek, naar een podcast van ‘Bij Jorieke’, waarin Carianne Ros het heeft over hulp accepteren. Ze zegt dat God mensen in Zijn Koninkrijk gebruikt om andere ´kinderen´ te helpen. Daarom mag ik, en ook jij, hulp accepteren als je dit nodig hebt. De hulp van een ander komt van Hem. Hij wil zijn liefde aan ons geven, door anderen heen. Durf God erom te vragen.

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.
Foto: Unsplash

Gedichten

Wonderland

In mijn wollen winterjas
stap voor stap
door het witte wonderland
Stop de t-

(Stilgezet, voordat de sneeuw zich
stromend
de Rijn in rept.)

Foto: Unsplash

Nieuws

Even uitbuiken

De opmerkzame lezer had waarschijnlijk al ontdekt dat ik op schrijfgebied wat minder heb gedaan het afgelopen half jaar.
Een zwangerschap doet rare dingen met een mens. Naast dat het me overlaadde met vermoeidheid, heeft het van mijn inspiratie gegeten.
Niet zo gek dat er dan weinig uit mijn pen komt natuurlijk.

Inmiddels is het tijd voor mij om verder uit te buiken en te genieten van mijn verlof. Even niets hoeven.

Wie weet schrijf ik de komende maanden nog wat, misschien niet. In januari ben ik sowieso weer terug. Tot dan!

Blog, Lifestyle, Moederschap

Afstand brengt ook iets moois

Met mijn fiets aan de hand loop ik richting het schoolplein. Voor het coronagedoe mochten we als moeders op het plein wachten, maar nu moeten we buiten het houten schoolhek wachten. Uiteraard op gepaste afstand.

Ik zet mijn fiets neer. Normaal gesproken raak ik altijd aan de praat met andere moeders, maar nu ben ik wat later en sta ik bijna achteraan de rij wachtenden ouders. Dat geeft me een mooi uitzicht op het tafereel dat me normaal gesproken compleet ontgaat.

De schooldeur gaat open. Aan elk van haar gehandschoende handen heeft de juf een kleutertje lopen. Achter haar volgt zich een keurig opgestelde rij van twee kleutertjes, hand in hand. Ik speur de rij af en zie achteraan het gestreepte jasje van mijn zoontje. Zodra de kindjes de moeders in het oog krijgen rennen ze allemaal naar het hek. De kinderen klinken als een kudde blatende schapen. ‘Mama, mama’ klinkt het geroep van alle kinderstemmetjes luid door elkaar, terwijl ze onrustig voor het hek op en neer bewegen. Sommige klimmen zelfs op het hek, zoals mijn eigen lammetje.

Er verschijnt een lach op mijn gezicht.

Het lijkt wel alsof ik de enige ben die hier een enthousiaste kudde schaapjes in ziet en hoort. Moeders en vaders om mij heen zijn druk in gesprek of stoppen snel hun mobiel in hun zak. Later zit ik in de tuin en hoor ik in de verte de schapen van de buren blaten. Ik denk weer terug aan het schoolplein. De afstand die we nu ervaren tussen mensen, in onze relaties en tot anders zo gewone situaties, kan ons ook wat brengen. Door afstand zie je het overzicht en vaak krijg je dan een nieuw inzicht. Je ziet wat belangrijk is of wat misschien al te lang een veel te grote plaats inneemt in je leven.

Misschien herken je het wel en genoot je tijdens de lockdown enorm van de momenten met je gezin die je anders weinig had. Of geniet je juist nu weer extra van je baan nu alle kinderen weer naar school gaan en realiseer je je dat je écht oplaadt van die werkdagen. Wie weet heb je een hobby (her)ontdekt voel je dat je een bepaalde vriendin erg hebt gemist.

Afstand helpt je om het totaalplaatje te zien, het kaf van het koren te scheiden. Het helpt je om te zien welke schapen een belangrijk onderdeel van jouw kudde vormen. Het lijkt me fijn om vaker wat meer achteraan te gaan staan. Zodat ik ontdek wat voor mij belangrijk is en dan bewust daarvoor kan kiezen. Dan brengt de afstand me in elk geval nog iets moois.

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.
Foto: Unsplash

Gedichten

In mijn rommelkamer

In mijn zolderkamer
sta ik haast klem gedrukt
tussen stapels torenhoog, vergeeld of stoffig zwart
Welkom
in de rommelkamer van mijn hart

Tussen al het overbodige
nutteloze, oude koeien
vind je goud en diamanten, amethist en tanzaniet
gevangen in zwart-wit
Kleur had je nog niet

Ik oog misschien verloren
vergane glorie, getroffen door de tand des tijds
Slecht zicht, kunstgebit, mijn haren dun en wit
Als je luistert met meer dan alleen oren
is er meer, zoveel meer- als je het wil horen

Verhalen

Ultra Kort Verhaal

Het was even geleden, dus schreef ik weer eens een Ultra Kort Verhaal. Een verhaal met minder dan honderd woorden. Best een uitdaging kan ik je vertellen. Ik had er precies 99 nodig (exclusief titel)

Te Dichtbij

Bevend legt ze haar hand op de mijne. ‘Mag ik je wat vragen, lieve kind?’
Haar stem kraakt als het winkelwagentje waar ze mee rijdt.
Aarzelend knik ik.
‘Kun je die kruidenmix daarboven aangeven?’ Haar adem ruikt naar Steradent en Wherter’s tegelijk.
Op het puntje van mijn tenen kan ik precies bij het pakje bovenin het schap. Ik geef het aan haar en doe een stapje terug, om de afstand weer te bewaren.
‘Meisje, ik heb geen Corona’, glimlacht ze geruststellend.
Beleefd lach ik en vlucht dan snel het volgende lege gangpad in om discreet mijn neus te snuiten.

Gedichten, Natuur

Vliegroute

Vrije vogel, waar ga je naartoe?
Heb je een vliegroute of doe je maar?
Je strijkt hier neer
en vertrekt naar daar

Over grenzen vlieg je
in formatie, schijt aan groepsvorming
afstand houden doe je toch wel
van de mens – en terecht

Onverstoord land je
op plekken waar je eerder niet kwam
Je slaat je vleugels uit naar New York, Mallorca
Wuhan, Iran en terug naar Amsterdam

Vrije vogel, mazzelaar

Gedichten, Natuur

In de stilte

Als alles vertraagt
en we alle deuren moeten sluiten
Als we mistroostig achter glas kijken
naar de immense stilte buiten

Als alles verstilt, binnen
alleen nog herrie is te horen
Bloeit, ontpopt en heeft lak
De natuur laat zich niet verstoren

In de stilte groeit alles beter

Gedichten

Post-it Poetry

Ken je van die koelkastmagneten met woorden erop? Je kan er gekke zinnetjes of leuke gedichtjes mee maken. Ik besloot mijn eigen versie te maken met Post-its en vroeg op Insta om tips voor woorden. Wat kreeg ik leuke reacties en woorden die ik zelf nog niet bedacht had.
Toen ze allemaal op een geeltje stonden, ging ik plakken en kleefde onder andere dit gedicht op de kast.

Blog, Geloven

Ze was een moeder net als wij

Ze was een moeder.
Net als jij en ik.

Vanaf het moment dat ze de eerste beweging in haar buik voelde, wist ze dat ze nooit meer dezelfde zou zijn. Ook al had ze haar kind nog nooit in haar armen gehad.

Vol verwachting zag ze uit naar Zijn komst. Liefdevol legde ze haar hand op haar buik, op de plaats waar Hij met Zijn voet duwde. In het begin waren de schopjes zacht, maar tegen het einde voelde ze Hem steeds sterker worden. Ze had genoten van haar zwangerschap, nog meer omdat ze wist wat het betekende. Zijn komst zou álles veranderen. Alles. Zou Hij nog lang op zich laten wachten?

Eerst moest ze nog honderddertig kilometer lopen naar Bethlehem. Ze werd verslingerd tussen spanning en hoop, de zorgen om de reis stonden in enorm contrast met het Wonder dat in haar groeide.

Zou het onderweg wel goedkomen? Kon ze wel zo lang lopen?

Haar rug deed de laatste weken steeds meer pijn, wandelen en slapen gingen steeds moeilijker. Jozef had nog geprobeerd een ezel te regelen bij iemand uit het dorp zodat ze kon zitten.

Maar eenmaal in Bethlehem dienden de eerste weeën zich aan. Jozef zocht een slaapplek, maar de stad barstte uit zijn voegen van de mensen die samengekomen waren als voor een feest. Alleen in een soort stal in een onderhuis was er plek voor hen. Ze liet zich daar op de grond zakken en barstte in huilen uit. Hoe kon Hij dáár nou geboren worden? De Koning die zijn troon verliet en inruilde voor deze armoedige plek?

Een nieuwe wee nam haar zorgen over, ze pufte totdat hij weer weg-ebde. Langs haar slaap liepen zweetdruppels die Jozef met de punt van zijn mouw steeds wegveegde tot Hij geboren werd.

En daar was Hij eindelijk.

Vol verwachting had ze uitgezien naar Zijn komst en toen Hij in haar armen lag, was alles anders. Het maakte niet meer uit waar ze was en wat iedereen van haar dacht. Dit Kind, dit bijzondere Kind was vol belofte.

Ze was een moeder net als wij, maar kreeg een kind zoals geen ander. Deze Zoon geeft nog steeds leven: Jezus Christus.

Dit kerstverhaal mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.
Illustratie is gemaakt door Bianca van Studio Creakip.