Gedichten

In mijn rommelkamer

In mijn zolderkamer
sta ik haast klem gedrukt
tussen stapels torenhoog, vergeeld of stoffig zwart
Welkom
in de rommelkamer van mijn hart

Tussen al het overbodige
nutteloze, oude koeien
vind je goud en diamanten, amethist en tanzaniet
gevangen in zwart-wit
Kleur had je nog niet

Ik oog misschien verloren
vergane glorie, getroffen door de tand des tijds
Slecht zicht, kunstgebit, mijn haren dun en wit
Als je luistert met meer dan alleen oren
is er meer, zoveel meer- als je het wil horen

Verhalen

Ultra Kort Verhaal

Het was even geleden, dus schreef ik weer eens een Ultra Kort Verhaal. Een verhaal met minder dan honderd woorden. Best een uitdaging kan ik je vertellen. Ik had er precies 99 nodig (exclusief titel)

Te Dichtbij

Bevend legt ze haar hand op de mijne. ‘Mag ik je wat vragen, lieve kind?’
Haar stem kraakt als het winkelwagentje waar ze mee rijdt.
Aarzelend knik ik.
‘Kun je die kruidenmix daarboven aangeven?’ Haar adem ruikt naar Steradent en Wherter’s tegelijk.
Op het puntje van mijn tenen kan ik precies bij het pakje bovenin het schap. Ik geef het aan haar en doe een stapje terug, om de afstand weer te bewaren.
‘Meisje, ik heb geen Corona’, glimlacht ze geruststellend.
Beleefd lach ik en vlucht dan snel het volgende lege gangpad in om discreet mijn neus te snuiten.

Gedichten, Natuur

Vliegroute

Vrije vogel, waar ga je naartoe?
Heb je een vliegroute of doe je maar?
Je strijkt hier neer
en vertrekt naar daar

Over grenzen vlieg je
in formatie, schijt aan groepsvorming
afstand houden doe je toch wel
van de mens – en terecht

Onverstoord land je
op plekken waar je eerder niet kwam
Je slaat je vleugels uit naar New York, Mallorca
Wuhan, Iran en terug naar Amsterdam

Vrije vogel, mazzelaar

Gedichten, Natuur

In de stilte

Als alles vertraagt
en we alle deuren moeten sluiten
Als we mistroostig achter glas kijken
naar de immense stilte buiten

Als alles verstilt, binnen
alleen nog herrie is te horen
Bloeit, ontpopt en heeft lak
De natuur laat zich niet verstoren

In de stilte groeit alles beter

Gedichten

Post-it Poetry

Ken je van die koelkastmagneten met woorden erop? Je kan er gekke zinnetjes of leuke gedichtjes mee maken. Ik besloot mijn eigen versie te maken met Post-its en vroeg op Insta om tips voor woorden. Wat kreeg ik leuke reacties en woorden die ik zelf nog niet bedacht had.
Toen ze allemaal op een geeltje stonden, ging ik plakken en kleefde onder andere dit gedicht op de kast.

Blog, Geloven

Ze was een moeder net als wij

Ze was een moeder.
Net als jij en ik.

Vanaf het moment dat ze de eerste beweging in haar buik voelde, wist ze dat ze nooit meer dezelfde zou zijn. Ook al had ze haar kind nog nooit in haar armen gehad.

Vol verwachting zag ze uit naar Zijn komst. Liefdevol legde ze haar hand op haar buik, op de plaats waar Hij met Zijn voet duwde. In het begin waren de schopjes zacht, maar tegen het einde voelde ze Hem steeds sterker worden. Ze had genoten van haar zwangerschap, nog meer omdat ze wist wat het betekende. Zijn komst zou álles veranderen. Alles. Zou Hij nog lang op zich laten wachten?

Eerst moest ze nog honderddertig kilometer lopen naar Bethlehem. Ze werd verslingerd tussen spanning en hoop, de zorgen om de reis stonden in enorm contrast met het Wonder dat in haar groeide.

Zou het onderweg wel goedkomen? Kon ze wel zo lang lopen?

Haar rug deed de laatste weken steeds meer pijn, wandelen en slapen gingen steeds moeilijker. Jozef had nog geprobeerd een ezel te regelen bij iemand uit het dorp zodat ze kon zitten.

Maar eenmaal in Bethlehem dienden de eerste weeën zich aan. Jozef zocht een slaapplek, maar de stad barstte uit zijn voegen van de mensen die samengekomen waren als voor een feest. Alleen in een soort stal in een onderhuis was er plek voor hen. Ze liet zich daar op de grond zakken en barstte in huilen uit. Hoe kon Hij dáár nou geboren worden? De Koning die zijn troon verliet en inruilde voor deze armoedige plek?

Een nieuwe wee nam haar zorgen over, ze pufte totdat hij weer weg-ebde. Langs haar slaap liepen zweetdruppels die Jozef met de punt van zijn mouw steeds wegveegde tot Hij geboren werd.

En daar was Hij eindelijk.

Vol verwachting had ze uitgezien naar Zijn komst en toen Hij in haar armen lag, was alles anders. Het maakte niet meer uit waar ze was en wat iedereen van haar dacht. Dit Kind, dit bijzondere Kind was vol belofte.

Ze was een moeder net als wij, maar kreeg een kind zoals geen ander. Deze Zoon geeft nog steeds leven: Jezus Christus.

Dit kerstverhaal mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.
Illustratie is gemaakt door Bianca van Studio Creakip.

Gedichten, Moederen

Alles voor jou

Voor jou vang ik dan
een ster
Ik pluk er -hup- één uit het zwart
Met een lief woord blaas ik hem
op totdat hij spat
in duizend glitters goud
Voor jou klim ik naar de maan
Ik kan alles
zeg jij

Gedichten, Liefde

Waar dan ook

Vraag maar of ik mee kom
Ik zeg toch wel
ja
Ja tegen bossen, kloven, bergen
wegen waar dan ook
Zolang ik maar niet alleen
maar naast jou loop

Gedichten, Natuur

Zee

Met mijn voeten sta ik
in de koude kou
Je bruist kolk suist
Als ik me overgeef
voer je me mee
drijvend in jouw armen

Ik wist niet dat stilte
zo luid kon zijn

Blog, Geloven

Dikke donkere wolk

De zon scheen net nog, maar nu pakken donkere wolken zich samen aan de hemel. Met grote passen wandel ik naar huis. Vlak voordat ik thuis ben vallen de eerste druppels al. Ik ga nog sneller lopen. Binnen een mum van tijd veranderen de druppels in dikke spetters. Zodra ik op de mat sta, barst het buiten los. De lucht is diepgrijs, bijna groen. Het lijkt mijn hoofd wel.

De herfst is helemaal niet mijn seizoen. Hoewel ik de verandering in de natuur wel prachtig vind: de bontgekleurde bladeren, de geur daarvan en de paddenstoelen. De kortere dagen vind ik maar niks. Ik ben veel vermoeider dan anders en alles voelt zwaarder, somberder.

Dat mensen in de winter last krijgen van een depressie kan ik heel goed begrijpen. Het gebrek aan licht doet wat met me. Maar dit jaarlijks terugkomende gegeven accepteren bij mezelf? Man, man, wat is dat moeilijk. Liever ga ik gewoon door en voel ik me gewoon zoals ik me in de lichtere maanden voel: energiek.

Na mijn wandeling in de beginnende regen, ga ik lekker voor het raam op een luie stoel zitten. Met een dampende kop thee in mijn hand en een kleedje over mijn benen. De eerdere zon is nergens meer te bekennen, ik heb zelfs een lampje aan moeten doen. De regen druipt troosteloos over de ruiten. Gelukkig was ik net op tijd thuis.

Thuis, denk ik plotseling, dáár gaat het om.

Als de grijze wolken in mijn gedachten zich aandienen en het begint te spetteren, blijf ik dan in die regen staan? Als ik negatief denk, ga ik daar dan mee door? Wanneer ik me moe voel, dender ik dan door? Of als ik ergens geen puf in heb, dwing ik mezelf dan alsnog om dat ene te doen? Meestal blijf ik in die regen staan, terwijl ik beter naar ‘Huis’ kan gaan.

God wil niet dat ik me rot voel. Hij wil ook niet dat ik streng voor mezelf ben. Wat hij wel voor mij wil is liefde. Zelfliefde. Dat ik compassie heb voor mijzelf als ik me somber voel, moe of verdrietig. En toch geef ik mezelf op lastige momenten dat vaak niet. Mag ik het niet voelen. En waarom kan ik hier in vredesnaam gewoon niet beter mee omgaan? Maar als ik het vergelijk met Zijn Woord, dan valt me op dat Hij nooit zoiets zegt over mij. Of over jou. Hij is altijd, altijd, ALTIJD vol liefde en compassie.

Dus ga ik vanaf nu proberen op die momenten naar Huis te gaan. Ik ga Hem opzoeken. Buiten regent het dan misschien, maar als ik bij Hem ben dan is het minder erg. Zijn voorbeeld is goed en dat mag ik naleven. Ik mag positiever zijn, ik mag zijn wie ik ben en voelen wat ik voel. Ook als dat an sich niet zo positief is. Door die compassie worden de wintermaanden misschien lichter en wat warmer. Het is zonder meer een heel stuk beter dan een kop thee en een kleedje. Kun je nagaan  😉.

Deze blog verscheen eerder bij www.powertothemamas.nl.