Blog, Moederschap

Rubberen Willie

Autodeur dicht, motor starten, gordel om en radio aan. Met een volgeladen auto rijd ik weg van de supermarkt. Op naar huis. Ik zing mee met het liedje op de radio, een lekker catchy nummer. Direct daarna begint het journaal. Met een ijzeren stem vertelt de vrouwelijke presentator over een gruwelijke verkrachting. Ze treed zo enorm in details, ik raak er geëmotioneerd door . Had ik zwanger geweest, dan had ik het  zeker te weten niet droog weten te houden. De mevrouw vervolgt met onbewogen stem haar programma. Als ik nog niet geraakt was door het gruwelijke verhaal, geen nood: een kapper is ook nog in brand gestoken. Einde journaal, fijne dag nog!

Een paar tellen is het stil in mij, ik ben verbijsterd. Waarom worden de details zó breed uitgemeten? Ondertussen begint de reclame op de radio. Ik word uit mijn gedachten gehaald door een vrolijk babykoor dat ‘Twinkle twinkle little star” zingt. Een reclame voor een ovulatietest, zo vredig als het maar zijn kan.

Volgende reclame. Een lustige vrouw prijst op haar zwoelst haar rubberen en trillende vriend aan. Elke vrouw zou Willie, want zo heet ‘ie, moeten hebben! De smakeloze naam laat me spontaan in de lach schieten. Na de volgende advertentie, over een heerlijke gezinsvakantie bij Center Parcs, is de Willie-liefhebster weer terug. Ik zucht en druk de radio uit, gelukkig ben ik bijna thuis.

Thuisgekomen blijf ik een paar minuten in de auto zitten. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een leeg kinderstoeltje. Mijn zoontje is thuis met mijn man. Gelukkig. Ik ben blij dat  hij niet ‘vervuild’ is door dit autoritje. Vastbesloten pak ik een CD van Elly & Rikkert en stop hem alvast in de radio voor de volgende autorit . Zo. Daar heeft Willie niet van terug.

 

 

Vorige blog Volgende blog

Dit vind je misschien ook leuk

No Comments

Leave a Reply