Uit de categorie

Geloof

Blog, Geloof, Moederschap

Slechte moeder

Mijn vijfjarige kijkt me lief aan, met het dekbed tot net onder zijn kin opgetrokken. De oren van zijn knuffelbeer komen er net bovenuit. Het was zo’n dag waarbij ik beter een sticker op mijn voorhoofd had kunnen hebben met ‘ontploffingsgevaar’ erop. Iets met het verkeerde moment van de maand, een kleuter met streken en een deadline. Meerdere keren explodeerde ik vandaag en dat ging gepaard met harder schreeuwen dan ik eigenlijk wilde. ‘Sorry dat ik vandaag zo boos deed, lieverd’, zeg ik terwijl ik hem over zijn witblonde haren aai. Het is al de derde keer dat ik dat zeg vandaag.

Boos worden leidt bij mij meestal tot schuldgevoel. Had ik niet beter anders kunnen doen? Welke moeder schreeuwt er zo? Waarom kan ik niet gewoon rustig reageren? Al gauw geef ik mezelf het label ‘slechte moeder’. Dat geeft me niet bepaald een beter gevoel. Net als herhaaldelijk sorry zeggen dat ook niet doet. Op mijn zoon ben ik helemaal niet boos meer, maar op mezelf wel.

Terwijl ik nog worstel met mijn gevoelens lijkt mijn zoon het allang vergeten. Hij vraagt of ik even bij hem in bed kom kroelen. ‘Weet je’, zeg ik als ik naast hem onder het dekbed kruip: ‘Ook als ik boos ben, houd ik van je. Ik hou altijd van je.’ Hij is even stil en plukt aan mijn oor.

‘En ook van jezelf?’, vraagt hij dan.

Niet doorhebbende wat een grote vraag hij stelt. Die komt binnen. Heel hard binnen. Ik trek hem tegen me aan en fluister: ‘Ook van mezelf’.

Als ik het licht van zijn kamer heb uitgedaan, loop ik wat wiebelig naar de gang toe. Want houd ik echt van mezelf? Hoe ik mezelf behandel is niet bepaald vriendelijk en ik blijf maar hameren op mijn fouten. Ik leer mijn kinderen dat het goed is als we sorry hebben gezegd. Dit lijkt voor iedereen in het huis op te gaan, behalve voor mezelf.

De mensen waar ik van hou krijgen steeds weer een nieuwe kans. Die krijgen mijn lieve woorden, mijn support en mijn vergeving. Mijn man en mijn kinderen mogen vallen, falen en dikke vette fouten maken. Maar ik? Ik geef mezelf een trap na. Of drie.

Later die avond popt ineens de volgende vraag in me op: ben ik echt een slechte moeder? De waarheid is dat ik dat niet ben. Ik houd oneindig veel van mijn gezin. Maar ik ben ook een mens dat fouten maakt, ongesteld is en soms veel te veel tegelijk wil doen. En ondanks alles, ben ik kostbaar in Zijn ogen. ‘Dank U wel dat U alles vergeeft’, zeg ik zachtjes tegen God. En daarmee is het klaar met mijn verwijten. Geen trappen na meer voor mezelf vandaag. Hopelijk lukt het me morgen om wat milder voor mezelf te zijn. Zo niet: een eenmalig sorry alvast.

Deze blog schreef ik voor Power to the Mama’s.

Blog, Geloof

Eigenlijk wist ik dit wel

Al een paar weken kijk ik uit naar een christelijk event waar ik een ticket voor gescoord heb. Online event, dat natuurlijk wel. Ik heb er ontzettend veel zin in en vind het een heel bijzonder idee dat ik niet de enige ben die gaat kijken. Ik voel me dan verbonden met vele medegelovigen die tegelijk meekijken en meebidden. Ook al zijn we niet echt samen, we zijn ook niet alleen en op hetzelfde moment zijn we verbonden in Hem.

Ik heb een plan voor als het zover is.

Mijn man is weg die avond, maar zodra de kinderen op bed liggen, is het mijn moment. De laptop staat al klaar, als de jongste op bed ligt, kan ik zo meekijken. Helaas. Ze wil niet slapen. Ze weigert haar speen en wrijft met haar knuistje over haar mondje. Voorzichtig tast ik met mijn vingertop over haar tandvlees en dat bevestigt mijn vermoeden: haar eerste tandje komt door.

Het onrustige draaien gaat over in huilen. Ontroostbaar huilen. Een zetpil en een verdovend goedje voor doorkomende tandjes, het mag niet baten. Ze overstrekt zich en krijst. Er zit niets anders op dan haar knuffelen en er te zijn. Tijdens het troosten denk ik aan het online event dat al een tijd bezig is.

Drie uren later komt mijn man eindelijk thuis, precies op het moment dat ze – eindelijk – slaapt en ik de woonkamer weer instap. Mijn gezicht staat op onweer en met een verbeten gezicht klap ik de laptop dicht. Het event is afgelopen. ‘Ik heb er geen minuut van gezien’, mopper ik. ‘Lekker zonde van het geld.’ ‘Kun je het niet terugzien?’, vraagt mijn man.

Dat terugkijken blijkt mogelijk, maar ik heb er niet zo’n zin meer in. Ik had er graag ‘live’ bij willen zijn. Er is in deze periode al helemaal niks waar ik fysiek aan kan deelnemen. Achteraf terugkijken zorgt niet voor hetzelfde gevoel van Gods aanwezigheid en verbondenheid met andere gelovigen als op het moment van uitzenden. Precies dát wat me aansprak is er niet meer.

Als ik de volgende dag mijn vijfjarige zoontje op bed leg, vraagt hij na het bidden: ‘Mama, hoe kan het dat de Here God tegelijk in mijn hartje is en ook bij iemand anders? Dan zijn er toch heel veel Here Gotten?’ Ik glimlach en leg hem uit dat de Here God dat doet door de Heilige Geest. Dat Hij dan altijd en overal tegelijk kan zijn. ‘Wist ik wel’, zegt hij tevreden en hij doet zijn ogen dicht.

Even later landt het bij me. Ik was dan wel niet op het live-moment aanwezig, maar dat is ook helemaal niet nodig. God kan de uitzending alsnog voor mij gebruiken en met Zijn Heilige Geest de ‘live’ gebeden en gesprekken tot vuur brengen. Om met de woorden van mijn kleuter te spreken: ‘Wist ik wel’.

Ik denk dat God dit lieve jongetje maar wát graag wilde gebruiken om me dit te laten realiseren.

Deze blog heb ik geschreven voor Power to the Mama’s.

Blog, Geloof

Het goede voorbeeld geven aan kinderen

Waar denk jij aan bij het geven van ‘het goede voorbeeld’? Misschien geef je de opdracht wel eens aan je oudste kind om aan zijn jongere broertjes of zusjes te laten zien hoe het ‘hoort’. Hoe zit het eigenlijk met jezelf? Ben je tevreden over hoe jij het leven aan je kinderen voorleeft? Hoe spiegelen ze zich aan jou?

Ik vind mezelf niet altijd het beste gedrag vertonen. Laatst floepte er een scheldwoord uit toen tijdens het maken van een smoothie de blender niet dicht bleek te zitten. Niet heel veel later hoorde ik diezelfde uitroep uit de mond van mijn kleuter, die even wilde kijken hoe dat woord ‘proefde’. Toen ik hem onmiddellijk zei dat hij dat niet mocht zeggen, zei hij terecht: ‘Maar jij zei het ook.’ Touché.

Soms pakt mijn voorbeeldfunctie wat beter uit. Toen ik vorige week hangry explodeerde zei ik tijdens het eten: ‘Sorry, dat ik zo boos deed. Ik had honger.’ Nog geen dag later zette mijn zoontje exact dezelfde zin in, nadat hij voor het avondeten ontvlamde in woede. Kinderen zijn soms net een spiegel.

Zelfs mijn dochtertje van een half jaar oud spiegelt zich aan mij. Baby’s voelen emoties haarfijn aan. Al vlak na de geboorte is er al spiegelgedrag zichtbaar. Zo kunnen moeder en kind zich op elkaar afstemmen. Mooi bedacht, hè?

We zijn bedoeld om als moeder een voorbeeld te zijn voor onze kinderen, om hun het juiste gedrag voor te leven. Door wie kunnen we ons dan beter laten inspireren dan door Jezus? In 2 Korintiërs 18 staat:

We zijn als spiegels die steeds meer de stralende macht en majesteit van de Heer weerspiegelen. Want we gaan steeds meer op Christus lijken. Dat gebeurt door de Geest van de Heer.

Ons voorbeeld is Jezus

In Zijn wandel hier op aarde was hij zonder zonde en deed hij áltijd het juiste. Hij was geduldig, nederig, genadevol, in verbinding met God, gefocust en kwetsbaar. Uit onszelf kunnen we dit niet, maar de Heilige Geest is in jou en mij aan het werk om ons te vormen. Mag Hij de komende week ook met jou aan de slag gaan?

Deze inleidende overdenking is afkomstig uit de Weekly Devotional van Power to the Mama’s die ik voor komende week mocht schrijven. Elke dag neem ik je mee in een Bijbeltekst en laten we ons inspireren door Jezus’ voorbeeld. Als je lid wordt heb je als member toegang tot dagelijkse overdenkingen, een online community en ontvang je twee keer per jaar een tof #powerbook op de mat.

Foto: Unsplash

Blog, Geloof, Groei, Moederschap, Rust & balans

Het seizoen van moederen

Rachel Held Evans, Corrie ten Boom, Rosa Parks. Zomaar een greep namen uit het boek Kijk ons leven! dat ik aan het lezen ben. Het gaat over inspirerende vrouwen die de wereld hebben veranderd. Vrouwen die keihard werkten om licht te schijnen in deze wereld. Op een rustig momentje zit ik op de bank, behaaglijk onder een kleedje met een kop koffie naast me. Mijn baby slaapt, mijn zoontje is op school. Ik lees het ene inspirerende verhaal na de andere.

De ene vrouw wijdde zich volledig aan God en volgde Hem tot aan India, de ander betekende veel in de strijd tegen het racisme en weer een andere vrouw stond op om een groot voorbeeld te zijn op het gebied van feminisme. Het zijn dames die stuk voor stuk leiders waren op een bepaald gebied. Als ik het lees voel ik me trots ook vrouw te zijn, onderdeel te zijn van een groter geheel. Mijn handen gaan jeuken om meer bij te dragen aan Gods Koninkrijk.

Ideeën heb ik genoeg. Schrijven dit, delen dat. Kaartje sturen zus en interesse tonen zo. Het is niet zo dat ik niets doe of dat ik niet weet wat. Ik zou alleen veel meer wíllen doen, maar het ontbreekt me simpelweg aan tijd, zoals de meeste moeders. En dat frustreert me.

Dan lees ik in het boek een citaat van Wilma Vermaat: ‘Mijn voeten hebben Zijn spoor gevolgd’.

Even wordt het stil in mij als deze tekst tot me doordringt. Al deze vrouwen hebben Zijn spoor voor hun leven gevolgd. God stuurt de ene vrouw naar Guatemala, de andere laat hij schijnen in Pakistan, maar ik lees ook over vrouwen die op de tweede plaats lijken te schijnen. Die hun man steunen die een belangrijke functie vervult. En ik?

Ik mag staan op de plaats die Hij mij gegeven heeft, waar ik nú sta. Nu is het seizoen van moederen.

Het stuk op het spoor waar ik nu loop is momenteel druk. Met kinderen, huishouden, werk. Er is simpelweg geen tijd om veel op te pakken. Sommige dingen die ik wil en verlang te doen gaan nu even niet. Maar er komt weer een tijd dat er meer ruimte komt. En in de tussentijd grijp ik aan wat God me aanreikt en wat past op mijn spoor.

Geraakt door dat inzicht blijf ik nog even op de bank hangen. Ik ben nu hier, in deze fase van mijn leven. Dat is op dit moment Zijn plan voor mij en mijn gezin. Nieuwe bloemen groeien op Zijn tijd. Geduldig wachten tot dingen tot bloei kunnen komen, is voor mij wel een dingetje. Maar als ik dat mag doen onder een kleedje met een kopje koffie, dan heb ik niks te klagen.

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.
Het boek ‘Kijk ons leven!’ is verkrijgbaar via Wijzijnlume.

Blog, Geloof

Wie kijk jij aan deze kerst?

Het is bedtijd. Mijn zoontje ligt met zijn hoofd op mijn schouder. ‘Nu nog een liedje,’ zegt hij en begint dan spontaan een kerstliedje dat ik nog niet kende. De wijs is van het liedje ‘Kijk eens om je heen’, maar deze tekstvariant heb ik niet eerder gehoord. ‘Wil je hem nog eens zingen?,’ vraag ik hem, vertederd door zijn lieve stemmetje dat hier en daar een beetje vals klinkt.

Kijk elkaar eens aan, kijk elkaar eens aan
Steek de kaarsen aan, steek de kaarsen aan
Want wij denken en wij dromen
dat het kerstfeest weer zal komen
En wij bidden, Here God
dat de wereld lichter wordt

Later die avond zingt het liedje nog rond in mijn gedachten. En dan met name het laatste stukje. Wij bidden, Here God, dat de wereld lichter wordt. Zo’n grote-mensenverlangen in zo’n kinderkerstliedje. En ook zo toepasselijk in deze coronatijd. Alles is anders, alles is een stukje donkerder. Mensen zijn boos, eenzaam, gefrustreerd, in rouw. En de oplossing voor al deze gevoelens zit verpakt in dit kerstliedje.

Kijk elkaar eens aan, kijk elkaar eens aan.

De afgelopen tijd gingen wij als gezin door een pittige tijd met onze baby die tot twee keer toe opgenomen moest worden in het ziekenhuis. De fijne kraamtijd waarop ik hoopte was donker en grauw. Daarnaast was alles nog gecompliceerder door covid-19. Maar in het donker verschenen allerlei lichtpuntjes. We waren niet alleen. Lieve mensen om ons heen leefden mee op een manier die licht gaf. Kaartjes, maaltijden, bloemen, berichtjes, zoveel liefde en warmte. Er was zoveel verbinding ondanks de afstand door corona.

Kijk elkaar eens aan.

Ik wil je aanmoedigen om in deze tijd, die voor zoveel mensen donker is, goed rond je te kijken. Kijk eens goed om je heen wie nu een bemoedigende blik of een behulpzaam gebaar kan gebruiken. Het betekent zoveel als je gezien wordt. De wereld wordt er een stukje lichter door.

Hoe dan?

  • Bid of God je iemand op je hart wil leggen die je een kaartje stuurt om eens te vragen hoe het gaat.
  • Wil je hulp aanbieden? Stel dan een gerichte vraag, dat is makkelijker om te accepteren. Bijvoorbeeld: Zal ik een maaltijd voor jullie maken?
  • Ken je iemand die dringend toe is aan wat tijd voor zichzelf? Misschien kun je eens oppassen op haar kinderen.
  • Bid voor iemand die door een moeilijk tijd gaat. Hierdoor ervaar je meer verbinding met diegene en hier vloeit soms ook een hulpactie uit voort.
  • Bel eens in plaats van een berichtje te sturen. Soms is praten voor iemand makkelijker of fijner dan typen.

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.
Foto: Unsplash