Browsing Category

Lifestyle

Blog, Lifestyle

Een beetje pianissimo alsjeblieft

Met mijn handen vol vlieg ik door de keuken van links naar rechts. Alsof ik als een virtuoos een instrument bespeel. Snel, hak-hak, groenten in de pan. Even roeren in een andere pan. Vuur omhoog, soepel schudden met de wok alsof ik al jaren in een sterrenrestaurant werk. Mijn kokerij laat ik even zijn eigen gang gaan, tafel leegruimen. Hop, hop. Alles op zijn oorspronkelijke plaats en weer roeren in de pan. Het klinkt als een soepel gespeeld nummer, maar niets is minder waar. Het lawaai van de afzuigkap overstemt mijn gedachten en de vaat staat zo ongeveer metershoog te druppen op het aanrecht. Om over mijn knallende koppijn nog maar niet te spreken.

Ondertussen kruipt mijn peuter achter de piano. Wonderkind Mozart speelde op zijn derde al ingewikkelde sonates op zijn klavecimbel, mijn zoon houdt het echter graag bij een vorm die tussen metal en hardcoremuziek in zit. Al rammend mishandelt hij de -onlangs gestemde- piano in al zijn enthousiasme.

‘Een beetje pianissimo’, zegt mijn man tegen onze peuter. Hij kijkt me even gekscherend aan en verklaart zichzelf dan tegen de kleine man. ‘Speel maar wat zachter, dit is niet zo goed voor de piano.’

Na het eten hervat ik het tempo weer. Er is nog genoeg op te ruimen, te regelen en als ik een beetje doorknal kan ik vanavond nog een aflevering van mijn favo serie kijken. Mijn man brengt ondertussen de kleine naar bed en ik poets de keuken. Mijn hoofdpijn is nog steeds aanwezig. Met een golf water spoel ik twee paracetamol weg. Zuchtend kijk ik naar de ravage op de woonkamervloer. Duplo hier, auto’s daar, de halve bank is van zijn kussens ontdaan en er kleeft een half afgekloven koekje aan de salontafel, what a mess. Efficiënt ga ik te werk, alsof ik een etude op de piano speel.

Als mijn man weer beneden komt is de woonkamer keurig aan kant. Het zweet staat nog net niet op mijn voorhoofd. Naast mijn hoofdpijn is er nu ook een lichte duizeligheid bijgekomen.
‘Wow, je hebt alles al opgeruimd’, zegt hij en dan kijkt hij me peilend aan. ‘Gaat het wel? Je ziet helemaal bleek.’
‘Ik weet het niet’, prevel ik, ‘Een beetje lichthoofdig en hoofdpijn.’
‘Ga dan lekker op de bank hangen.’
‘Nee’, ik schud mijn hoofd. ‘Ik moet nog even de was doen en een column schrijven.’
‘Een beetje pianissimo’, zegt mijn man met een glimlach.

Ik geef het niet graag toe, maar: hij heeft gelijk. Pianissimo is een muziekterm die aangeeft dat er een bepaalde passage heel zacht gespeeld moet worden. Iets waar ik nogal slecht in ben. Ik ben meer van de fortissimo, ofwel zeer luid spelen. De overgave die mijn peuter had bij zijn pianospel, met die bevlogenheid leef ik ook. Bij mij is het over het algemeen álles of niks. En dat niks is dan met name omdat de emmer helemaal leeg is en ik alles gegeven heb.

In de muziek is het de balans tussen hard en zacht, toenemend, afnemend en de rustmomenten wat de melodie tot zijn recht laat komen. Het is niet erg om fortissimo te leven en om bevlogen te zijn, zolang er altijd maar weer een moment komt dat je rust zoekt of dat je wat gas terugneemt.

Op zich is het dan wél handig dat je dat tijdig doet en dat je niet, zoals ik, oververmoeid op de bank ligt. Want een rust-teken op het verkeerde moment doet de melodie niet veel goeds.

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.

Blog, Lifestyle

Spiegeltje, spiegeltje

Na een feestje kijk ik thuis in de spiegel. Ik zucht. Onder mijn ene oog zit een mascaravlek en bij mijn andere oog ontsiert een zwarte streep mijn ooglid. Hoe lang zitten die vlekken er al? Toch niet heel de avond? En waarom heeft niemand me hierop geattendeerd? Gefrustreerd poets ik de vlekken weg en hoop dat ze onderweg naar huis zijn ontstaan.

Kijk jij graag in de spiegel? Ik heb er een beetje een haat-liefdeverhouding mee. Er is altijd wel iets wat ik liever niet wil zien, zoals een mascarastreep of een pukkel, vetje of onzuiverheid.
Spiegels zijn confronterend. Je ziet wat anderen zien, the good, the bad and the ugly.

Als ik naar mijn peutertje kijk zie ik het evenbeeld van mijn man. Als ik foto’s van hem van vroeger naast ons zoontje houd, dan zie ik ontzettend veel gelijkenissen. Qua looks heeft de kleine man niets van mij, maar qua karakter… Het is net of ik naar mezelf kijk. En wat is dat toch confronterend soms.

Net zoals ik gevoelig ben, is mijn mini dat ook. Ik snap precies waarom bepaalde dingen veel indruk op hem maken, ik begrijp het helemaal als hij lang in iets blijft hangen of als hij heftig reageert op iets ogenschijnlijk onbenulligs. Ik snap het, omdat ik ook zo ben. Maar in de spiegel kijken is niet altijd makkelijk. Het voelt alsof er een vergrootglas op mezelf ligt en ik elke karakteristiek pukkeltje, vetje of onzuiverheid zie.

Toch heeft gevoeligheid ook fantastische kanten. Ik geniet als geen ander, net als mijn zoontje. Samen kunnen we de grootste pret hebben. Ik voel precies aan wat we nodig hebben en zo weet hij ook op de juiste momenten een knuffel te komen geven. Gevoelige mensen genieten als geen ander, veel intenser en rijker. Sensitiviteit is schoonheid, ook al voelt het soms als een grote vlek mascara op je gezicht.

In plaats van naar je verlopen make-up of dat puistje te turen, kun je ook focussen op die mooie lach, die glinsterende ogen of je mooie benen. Waar kijken we naar in de spiegel of als we iets zien wat confronteert? Blijft jouw blik hangen op een vetrolletje of op je stralende ogen? Kijk jij naar je fouten of naar je krachten?

Heb je liefde voor jezelf? Voor wie je bent met al je tekortkomingen en schoonheden? Als je jezelf omarmt in hoe je bent, dan wordt alles en iedereen die jou reflecteert ineens een heel stuk mooier. Including je kleine wandelende spiegelbeeld.

#workinprogress

Foto: Unsplash – Taylor Smith

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.

Blog, Lifestyle

Decembervrees

Elk jaar als de goedheiligman zijn voeten op de wal zet beginnen bij mij de kriebels. In eerste instantie de voorpret voor het bijbehorende cadeau- en vreetfestijn. Maar al snel slaat mijn Sinterklaasvreugde om naar regelrechte decembervrees. Want elk jaar is het weer hetzelfde liedje.  

Moeten

Waar ik in eerste instantie vrolijk aan het eten, plannen en uitkijken ben, overvalt me ineens het gevoel van moeten. Sinterklaasfeestjes moeten bijwonen, perfecte cadeautjes moeten kopen, het kerstdiner moet goed uitgedacht worden. Dit jaar moet ik op tijd naar de winkels. Eigenlijk moet ik ook een leuk jurkje hebben en moet mijn gezin er ook goed uitzien met de kerst. Verder is het ook wel wenselijk dat mijn huis er decemberproof uitziet en we moeten eigenlijk ook nog spectaculaire plannen met Oud & Nieuw. Daarnaast is zo ongeveer mijn halve familie in december jarig, waaronder ik. Tsja, dat moet natuurlijk ook gevierd worden. We moeten, moeten, moeten.

Uitgeblust

Al dat moeten resulteert er elk jaar in dat ik rond de kerstdagen zwaar oververmoeid en vaak ook ziek op de bank lig met een hoofd vol snot of buikpijn van al het machtige kerstvoer. Absoluut niet hoe ik het graag zou willen zien, maar zeker ook niet hoe het zou moeten zijn.

Meer rust

Het liefst zou ik mijn agenda een beetje rustig houden. Niet te veel feestjes, geen overuren draaien in de keuken, geen cadeau-of kledingstress en geen bomvolle agenda. Maar er wordt toch op mij en ons gerekend en het is natuurlijk heel fijn om samen met familie en vrienden te zijn. Afzeggen doe je niet zo snel, behalve als je ziek bent. En toch, en toch, en toch. Ik zou toch graag een wat rustiger maandje hebben.  

Dus heb ik dit jaar besloten het anders te doen dan voorgaande jaren, zodat ik niet compleet uitgeblust ben tijdens het kerstfeest. Ik deel mijn 4 tips met jou:

1. Ik ga geen kleding shoppen

Ik koop bijvoorbeeld geen nieuw jurkje en trek een mooi jurkje van vorig jaar aan. Geen zoektocht door de online webshops of fysieke winkels en ik win een paar uurtjes om te ontspannen en wat leuks met mijn zoontje te doen. Daarnaast is het ook nog eens lekker duurzaam, buiten de kerst om draag ik verder zelden een poepie-chique jurkje.  

2. Ik cluster het winkelen

In plaats van meerdere dagen in allerlei winkels te gaan zoeken naar cadeaus ga ik er nu een avondje voor zitten en bestel ik de hele rambam online. Lekker makkelijk en dan hoef ik er ook niet mee te sjouwen. Een rolletje inpakpapier bestel ik mee en in een half uurtje heb ik alles ingepakt.

3. Er komt geen keukengeploeter

Met de kerst kook ik niet te ingewikkeld. Geen vijf-gangen diner voor ons dit jaar, maar een lekker maaltijd waarvoor ik geen uren hoef te ploeteren in de keuken. Misschien koop ik stiekem wel een makkelijke kant-en-klaar schotel om mezelf te kietelen. Als ik relaxter ben, dan is de rest dat ook. Uiteindelijk draait het om het samenzijn en niet om al dat eten dat ik trouwens online ga bestellen, zodat ik me op 22 december niet een weg hoef te banen door een propvolle supermarkt.  

4. Geen 31 december spektakel

En Oud & Nieuw? Dit jaar een keer geen grootse plannen voor ons, maar een fijn avondje bankhangen, spelletjes spelen, wijntjes drinken en dankbaar terugblikken op het prachtige jaar dat achter ons ligt. Ik vind het soms moeilijk om geen spectaculaire plannen te hebben, maar het is ook belangrijk te kiezen voor rustmomenten tussen alle drukte.

Alle verjaardagen, het sinterklaasfeest en de kerstdagen blijven wel op de planning. Maar door het plannen en keuzes maken in wat ik écht belangrijk vind, krijg ik zowaar wat moed voor december en krijg ik er stiekem zelfs zin in.

Door wat van al dat moeten weg te nemen, voelt het vooruitzicht van december voor mij al wat lichter. En dat is immers wat we goed kunnen gebruiken in die donkere maand: licht.  

Welke dingen moet jij in december allemaal van jezelf doen? Kun je de last wat verminderen? 

Foto: Esteé Janssens, Unsplash

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.

Blog, Lifestyle, Moederschap

De valpartij

Terwijl mijn man beneden met mijn zoontje een tent bouwt, ben ik boven. Ineens klinkt er gekrijs. Het soort gekrijs waardoor je weet dat het mis is. Goed mis. Al snel komt mijn man de trap op met ons zoontje in zijn armen.
‘Hij is van de bank gevallen en wordt niet stil. Wil jij kijken?’
Voorzichtig neem ik de kleine man in mijn armen en ga met hem op de grond zitten, bovenaan de trap. Ik sus en sus, maar tevergeefs.
‘Waar doet het pijn?’, vraag ik.
‘Hie-hier’, snikt hij luid en hij wijst naar zijn nek.
Zacht trek ik zijn shirt opzij. Mijn mond valt open. ‘Bel de huisartsenpost maar’, zeg ik tegen mijn man. ‘Hij heeft zijn sleutelbeen gebroken.’

Een uur in het ziekenhuis bevestigt mijn conclusies. Gelaten laat mijn zoontje alles toe; de röntgenfoto, alle vreemde mensen die aan zijn lijf komen, de rolstoel, het drankje en alle vreemde apparaten.
Bij een gebroken sleutelbeen is gips geen optie. Meneer krijgt een mitella en moet zijn arm ontzien.
Als een verpleegkundige de doek komt aanleggen, slik ik mijn tranen weg. Arme kleine jongen. Ook denk ik met een knoop in mijn maag aan de komende weken.
‘Het kan goed pijn doen’, vertelt de zuster. ‘Met name met het slapen.’
Dat worden korte nachten en pittige dagen, dat kan niet anders.
‘Vooral opletten dat hij niet valt’, waarschuwt de zuster nog als we naar huis gaan.

Na een middagdutje is mijn zoontje wakker. Waar ik verwachtte hem te moeten entertainen, is hij al snel lief zelf aan het spelen. Met één arm en de andere verstopt in de mitella. Hij kruipt, springt, bouwt, gooit en klimt zelfs weer op de bank.
‘Kijk uit’, roep ik verschrikt uit als hij op de bank gaat staan. ‘Straks val je weer.’

Wat is zo’n kind toch onbevangen. Ikzelf word zo snel geremd door angst. Als ik iets nieuws probeer en ik val, dan krabbel ik wel weer op. Maar opnieuw proberen? Pfoe.
Kinderen vallen hard, breken botten, schaven knieën, staan weer op én durven weer te vallen. Wat een moed.

Durf ik weer te vallen? Durf ik te falen als ik al eerder gefaald heb?
Er is een uitspraak die luidt: Je faalt pas als je stopt met proberen. En dat is een waarheid als een koe.
Als baby’s niet opstaan als ze gevallen zijn, zullen ze nooit leren lopen. Een peuter moet tig keer in zijn broek plassen voordat hij zindelijk wordt. Als ik stop met proberen wordt ik nooit wie ik wil worden.

De volgende dag zit ik op de bank. Mijn zoontje komt naast me staan en tikt op de zitting.
‘Niet er vanaf vallen, mama.’ Moeizaam klautert hij met één arm op de bank en gaat naast me zitten.
‘Nee’, zeg ik. ‘Het zou niet leuk zijn als we weer naar het ziekenhuis moeten.’
‘Ik doet voorzichtig’, stelt hij vast.
‘Goed zo.’ En ineens landt het bij mij: we falen als we stoppen met proberen en we leren als we het opnieuw proberen. Als we onze tactiek aanpassen, dan leren we van onze fouten. Zoals een kind dat doet. Moedig en onvermoeibaar.

Blog, Lifestyle

De Jaknikker

Begin dit jaar zijn we verhuisd. Hartstikke leuk, zo’n nieuw huis, maar daar moesten we wel een half jaar volle bak voor klussen. We lieten een hoop leuke dingen schieten, want dat huis moest toch af. Op den duur wordt ‘nee’ zeggen een gewoonte. Tijd om dat te compenseren, vonden mijn man en ik op 31 december 2017. Het jaar 2018 zou het jaar van vaker ‘ja’ worden.

Januari
Met mijn boek lig ik op de bank, opgekruld onder een lekker warm dekentje.
“Kom”, zegt mijn man, “We gaan uit eten.”
Daar hoef ik geen twee keer over na te denken. “Ja, leuk!”
Dat ‘ja’ zeggen blijkt niet zo ingewikkeld. Die maand zeg ik ‘yes’ tegen leuke afspraken met vrienden, volmondig ‘jaaa’ tegen een vakantie boeken en  een enthousiaste ‘ja’ tegen een schrijfchallenge.

Februari
In de maand februari ontpop ik me tot een ware jaknikker. Mijn leven is plotseling zoveel rijker. Ik schrijf me in voor een cursus, begin met schilderles en start met een nieuwe schrijfchallenge. Ook ga ik naar een leerzame Write-In. In het kader van vaker ‘ja’ zeggen knoop ik op straat gesprekjes aan met vreemden en ga ik bij de nieuwe buurvrouw op de koffie. Het toppunt van ‘ja’ is als ik eind februari mijn Young Adult verhaal opstuur naar een uitgever.

Maart
Moe lig ik in bed, alles doet zeer.
“Kom”, begint mijn man, maar ik onderbreek hem.
“Voel me ziek”, piep ik. “Ik wil slapen.” De griep heeft me te pakken en ik zeg een week tegen bijna alles ‘nee’.  Terwijl ik onder een kleedje op de bank lig, valt me op hoeveel ik de afgelopen maanden elke dag heb ondernomen. Uit elke dag heb ik het maximale gehaald, maar een beetje lummelen op de bank heb ik al tijden niet meer gedaan.

Balans
Als ik heel de dag aan het knallen ben, is de balans nogal zoek. Ergens las ik dat het gezond is om 30 minuten per dag te niksen. In die tijd kun je een powernap doen, uit je neus eten of Netflixen. Naast schrijven, leuke afspraakjes en spontane acties, klinkt het mij als muziek in de oren om in april ook wat vaker ‘ja’ te zeggen tegen dat Powernapje.