All Posts By

Heidi Bikker

Gedichten, Leven

Bergtop

De ene voet voor
de andere
op naar de top
waar ik het verzicht
aanschouwen zal

In het dal zijn
de bergen mijlen hoog
Werpen schaduwen
als dekens
over mij heen

Op de top is het wonderschoon
als je het dal kent

Foto: Denys Nevozhai (Unsplash)

Blog, Lifestyle

Decembervrees

Elk jaar als de goedheiligman zijn voeten op de wal zet beginnen bij mij de kriebels. In eerste instantie de voorpret voor het bijbehorende cadeau- en vreetfestijn. Maar al snel slaat mijn Sinterklaasvreugde om naar regelrechte decembervrees. Want elk jaar is het weer hetzelfde liedje.  

Moeten

Waar ik in eerste instantie vrolijk aan het eten, plannen en uitkijken ben, overvalt me ineens het gevoel van moeten. Sinterklaasfeestjes moeten bijwonen, perfecte cadeautjes moeten kopen, het kerstdiner moet goed uitgedacht worden. Dit jaar moet ik op tijd naar de winkels. Eigenlijk moet ik ook een leuk jurkje hebben en moet mijn gezin er ook goed uitzien met de kerst. Verder is het ook wel wenselijk dat mijn huis er decemberproof uitziet en we moeten eigenlijk ook nog spectaculaire plannen met Oud & Nieuw. Daarnaast is zo ongeveer mijn halve familie in december jarig, waaronder ik. Tsja, dat moet natuurlijk ook gevierd worden. We moeten, moeten, moeten.

Uitgeblust

Al dat moeten resulteert er elk jaar in dat ik rond de kerstdagen zwaar oververmoeid en vaak ook ziek op de bank lig met een hoofd vol snot of buikpijn van al het machtige kerstvoer. Absoluut niet hoe ik het graag zou willen zien, maar zeker ook niet hoe het zou moeten zijn.

Meer rust

Het liefst zou ik mijn agenda een beetje rustig houden. Niet te veel feestjes, geen overuren draaien in de keuken, geen cadeau-of kledingstress en geen bomvolle agenda. Maar er wordt toch op mij en ons gerekend en het is natuurlijk heel fijn om samen met familie en vrienden te zijn. Afzeggen doe je niet zo snel, behalve als je ziek bent. En toch, en toch, en toch. Ik zou toch graag een wat rustiger maandje hebben.  

Dus heb ik dit jaar besloten het anders te doen dan voorgaande jaren, zodat ik niet compleet uitgeblust ben tijdens het kerstfeest. Ik deel mijn 4 tips met jou:

1. Ik ga geen kleding shoppen

Ik koop bijvoorbeeld geen nieuw jurkje en trek een mooi jurkje van vorig jaar aan. Geen zoektocht door de online webshops of fysieke winkels en ik win een paar uurtjes om te ontspannen en wat leuks met mijn zoontje te doen. Daarnaast is het ook nog eens lekker duurzaam, buiten de kerst om draag ik verder zelden een poepie-chique jurkje.  

2. Ik cluster het winkelen

In plaats van meerdere dagen in allerlei winkels te gaan zoeken naar cadeaus ga ik er nu een avondje voor zitten en bestel ik de hele rambam online. Lekker makkelijk en dan hoef ik er ook niet mee te sjouwen. Een rolletje inpakpapier bestel ik mee en in een half uurtje heb ik alles ingepakt.

3. Er komt geen keukengeploeter

Met de kerst kook ik niet te ingewikkeld. Geen vijf-gangen diner voor ons dit jaar, maar een lekker maaltijd waarvoor ik geen uren hoef te ploeteren in de keuken. Misschien koop ik stiekem wel een makkelijke kant-en-klaar schotel om mezelf te kietelen. Als ik relaxter ben, dan is de rest dat ook. Uiteindelijk draait het om het samenzijn en niet om al dat eten dat ik trouwens online ga bestellen, zodat ik me op 22 december niet een weg hoef te banen door een propvolle supermarkt.  

4. Geen 31 december spektakel

En Oud & Nieuw? Dit jaar een keer geen grootse plannen voor ons, maar een fijn avondje bankhangen, spelletjes spelen, wijntjes drinken en dankbaar terugblikken op het prachtige jaar dat achter ons ligt. Ik vind het soms moeilijk om geen spectaculaire plannen te hebben, maar het is ook belangrijk te kiezen voor rustmomenten tussen alle drukte.

Alle verjaardagen, het sinterklaasfeest en de kerstdagen blijven wel op de planning. Maar door het plannen en keuzes maken in wat ik écht belangrijk vind, krijg ik zowaar wat moed voor december en krijg ik er stiekem zelfs zin in.

Door wat van al dat moeten weg te nemen, voelt het vooruitzicht van december voor mij al wat lichter. En dat is immers wat we goed kunnen gebruiken in die donkere maand: licht.  

Welke dingen moet jij in december allemaal van jezelf doen? Kun je de last wat verminderen? 

Foto: Esteé Janssens, Unsplash

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.

Verhalen

In het licht

Een ultrakort verhaal van minder dan honderd woorden.

In het licht

Ik ontsteek een kaars. Twijfelend komt het tot licht, maar eenmaal schijnend verlicht het de duisternis. In het stralende licht ontwaken de vormen van meubels, dozen en afval op de grond. Aan het plafond hangen glinsterende spinnenwebben. Stofvlokken verplaatsen zich over de vloer als ik de kaars op de tafel zet. Akelig zichtbaar wordt de chaos die de duisternis verborgen hield. Haast onverdraaglijk. Ik stapel dozen en maak ruimte voor het licht. Een ruimte heeft licht nodig. Vastberaden pak ik de bezem en veeg de vloer. Ik mag niet in het donker leven en het donker niet in mij.

Gedichten, Leven

Tijd

Korrel voor korrel verstrijkt ze
Ontneemt en geeft
Glijdt door het glas
Verliest in een seconde
al wat ze heeft

Onvermoeibaar verdwijnt ze
keer op keer
Nu is voorbij
en nu komt zo
weer

Blog, Moederschap

Alles is mogelijk

“Oh,” roep ik verrukt uit. “Wat een tof ding.”

We zijn bij een nogal bekende woonwinkel (met blauw-geel logo) en ik laat een mooi vormgegeven zandloper aan mijn man zien. Met een tevreden glimlach leg ik het hebbeding in de kar. Ik heb een zwak voor zulk soort kekke dingen. Thuisgekomen blijkt mijn zoontje ook een fascinatie voor de zandloper met gouden zand te hebben.

Ik draai de zandloper om. Het gouden zand stroomt door de smalle opening naar beneden en maakt een rustgevend ruisend geluid.
“Is dat een soort waterval?”, vraagt mijn tweejarige. Hij strekt zijn vinger uit.
“Niet aanraken,” is mijn eerste reactie en dan denk ik pas goed over zijn vraag na. Ik glimlach. Is dat een soort waterval? Wat een creativiteit. Geweldig. “Ja,” antwoord ik. “Het lijkt er wel een beetje op. Zullen we de zandloper zo nog een keer omdraaien?”
In stilte kijken en luisteren we samen naar het zand.

Onlangs zag hij tijdens het autorijden een ‘groot paars ei’. De hele rit heeft hij het over dat ‘ei’ gehad. In vlekken chocoladepasta ziet hij ambulances. Mét sirene, benadrukt hij dan altijd. Papa’s auto zit onder de poep. Net als de meeste molens. Ook kwam hij pas aanzetten met een bruin, ondefinieerbaar stukje, en vroeg: “Is dit soort geroosterde kak?” Echt gebeurd.

Ik kan enorm genieten van zulk soort opmerkingen. Prachtig hoe kinderen onbevooroordeeld naar de wereld kijken. Ergens in het opgroeien verliezen wij die onbevangenheid en beginnen wij te oordelen over hoe dingen horen te zijn en gaan. Kinderen zijn nog niet gekleurd, hebben nog geen filter: alles is mogelijk. Zandlopers zijn watervallen. Op een kleurplaat kun je de lucht alle kleuren geven die je wilt. Poepgrapjes zijn leuk. Melk kun je ook met een lepel drinken. Een gebouw is een paars ei. Op je boterham zit een ambulance en een emmer zand kun je ook over je hoofd leegkiepen.

De zandloper staat nu naast mijn laptop. Op mijn vaste schrijfplek. Als een reminder dat alles mogelijk is. Ik bepaal waarop ik focus, wat ik doe, wat ik denk en wat ik doorgeef. Ik bepaal hoe ik oordeel. Net als een kind mag ik, als volwassene, onbevangen en puur kijken naar het leven, naar anderen. Niet alles is wat het lijkt en andersom.

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s

Gedichten, Leven, Natuur

Wat ons gegeven is

Verborgen in de grond
ontluikt nieuw leven
Verlangend naar licht
om wat zij bezit
dankbaar
terug te geven

In de kou, in de diepte
ontkiemt het geheim
van groeien en bloeien
tot wie wij, mensen
op een dag
kunnen zijn

Blog, Moederschap

It takes a village to raise a child

Beladen met boodschappen ren ik achter mijn peuter aan. Hij heeft geen zin om boodschappen te doen en laat dit duidelijk merken door heel de tijd bij mij weg te lopen. Ik had gewoon een grote kar moeten pakken en hem in het zitje moeten zetten. Achteraf kijk je een koe in z’n… jeweetwel. 
“Hier blijven,” zeg ik bits en ik grijp hem bij zijn capuchon. Het pak melk onder mijn oksels glijdt naar beneden en valt op de grond. Ik buk om het op te rapen en wég is mijn zoontje weer. Ik krijg het helemaal warm. Soms heb je een dag dat alles misgaat en dit is er zo een.

Boodschappen doen met een peuter kan een enorme uitdaging zijn. Naast weglopers zijn er ook de driftkopjes. De peuters die de hele supermarkt bij elkaar krijsen omdat hun moeder geen spekjes wil kopen of omdat ze niet met de wijnflessen mogen spelen. Toen ik zelf nog geen moeder was, bekeek ik zulk soort taferelen altijd met een zweem van kritiek. Dan zag ik in mijn beleving een moeder die haar zaakjes niet op orde had, die geen idee had wat ze deed. Tegenwoordig weet ik wel beter.

Terug naar mijn supermarktavontuur. Ik sta met mijn zoontje mij de kassa. Met moeite weet ik mijn spullen op de toonbank te deponeren. Ik probeer mijn zoontje bij de activiteit te betrekken, maar ho maar. Dat lukt niet. Hij heeft zijn zinnen gezet op de schuifdeuren naar buiten. Daar zal hij niet blijven als die deuren opengaan. Hij rent zo naar buiten, zonder te kijken waar mama is.

“Kom hier,” zeg ik, mijn stem schiet omhoog. Met een verontschuldigend gezicht kijk ik naar de caissière als ik mijn peuter bij me probeer te houden en een poging doe ondertussen ook nog mijn tas in te pakken. In allebei ben ik niet succesvol. Het zweet breekt me uit.

“Geef hem maar aan mij,” zegt de caissière zacht. Ze knikt naar mijn zoontje en wenkt hem. “Kom eens kijken wat ik hier allemaal heb.” De oudere vrouw leidt mijn kleine achter de toonbank en tilt hem op schoot. Bemoedigend lacht ze me toe. Opgelucht haal ik adem en ruim snel mijn tas in, terwijl mijn zoontje de kassa mag bekijken. Glunderend zit hij bij haar. Volgens mij heb ik nog nooit zo dankbaar “bedankt” tegen iemand gezegd.

“It takes a village to raise a child,” is een bekend internationaal gezegdeEen kind opvoeden kun je overduidelijk niet alleen. We hebben anderen nodig om ons te bemoedigen, niet om ons te veroordelen dat we onze zaakjes niet op orde hebben.

We hebben meer heldinnen nodig als deze caissière, die moeilijke momenten net wat draaglijker maken. Haar actie laat me niet los. Het was alsof ze naar me knipoogde en zei: “You can do this.”
Vanaf nu ga ik bemoedigend lachen naar de moeder met haar krijsende baby, met de woedende peuter die krijsend op de grond ligt, naar de moeder die een grote mond van haar puber krijgt. Een vriendelijk knikje dat laat weten: “Ik weet het, moeder zijn is soms zwaar. Loodzwaar. Je bent niet alleen.”

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s

Foto: Pixabay

Gedichten, Leven, Nieuws

De tiende plaats!

Onlangs deed ik mee met de gedichtenwedstrijd van het Schrijverspodium. Van de ruim 170 ingezonden gedichten mocht ik de tiende plaats behalen. Daar ben ik stiekem toch best wel een beetje trots op. Ook heel leuk dat mijn gedicht nu te lezen is op hun website.

Eeuwigheid

Ik streel je broze vingers
getekend door de tijd
De handen die gaan
loslaten
en tasten in de eeuwigheid

Mijn lief, mijn al
We laten los voor even
Verbonden zoals wij
zijn we niet
alleen voor dit leven

Blog, Geloven

Een kring van gebed

‘Geweldig’, zeg ik lachend tegen mijn man. Samen lopen we de trap af, naar het hokje met de foto’s. ‘Kijk jou dan,’ begint mijn man te grinniken. Hij wijst naar de foto van ons samen in het achtbaankarretje. Ook ik begin te lachen, erg charmant sta ik er niet op. ‘Waar gaan we nu heen?’ Ik open de plattegrond van het park op mijn telefoon. ‘De houten achtbaan?’ Al snel zetten we koers naar de desbetreffende rollercoaster. Ons zoontje is een dagje elders. Met de handen compleet vrij verplaatsen we ons als twee overenthousiaste pubers van attractie naar attractie.

Op het moment dat wij intens genieten van een dagje uit, speelt er zich in Oss een groot drama af. Een groep kinderen van een dagverblijf krijgen samen met hun begeleider een verschrikkelijk ongeluk. Vier kindjes overleven dit afschuwelijke ongeval niet. Een ander kindje en de begeleider zijn gewond geraakt. Pas in de auto naar huis lees ik het op de nieuwsapp op mijn telefoon. De eerder zo vrolijke sfeer slaat abrupt om als ik met tranen in mijn ogen het tragische nieuwsbericht voorlees aan mijn man.

De rest van de middag en avond blijft het nieuwsbericht door mijn hoofd spoken. In stilte bid ik meerdere keren voor de ouders die hun kinderen zijn verloren. Wat een onbeschrijfelijk leed. Hoe kom je dat ooit te boven? Zonder God kun je dat verdriet nooit dragen. Ik bid voor troost, kracht en liefde voor de ouders die hun kindjes die avond niet meer in kunnen stoppen. De berichten op social media zijn hartverwarmend, christelijke pagina’s roepen op tot gebed voor de nabestaanden. Medemensen laten weten dat ze meehuilen, meebidden en extra dankbaar zijn voor hun kroost dat ze in hun armen kunnen sluiten. Het is niet vanzelfsprekend dat we hebben wat we hebben.

Die avond gaan mijn gedachten naar de enorme contrasten in ons leven hier op aarde. Wanneer de één hoort dat ze zwanger is, verliest de ander op datzelfde moment zijn kind. Terwijl wij eten tot we buikpijn hebben, sterft er in Afrika een kind van de honger. Als mijn man en ik tijdens een wandeling op straat een gesprek voeren over God, worden er christenen vervolgd, onderdrukt en gemarteld. Onze levens verschillen zo enorm, van voordeur tot voordeur, van persoon tot persoon.

En toch, als ik dan aan het bidden ben, aan het praten ben met mijn Vader, gaan mijn gebeden toch vaak over dat wat míj raakt. Mijn gezondheid, mijn gezin, vrienden, familie, mijn leven, mijn issues.
Waar we vroeger als kind leerden bidden voor ‘de arme kindjes in Afrika’ of ‘de zieke mensen’, lijkt dat nu bijna vreemd als volwassenen. Het voelt te algemeen, te ver van je bed. Want voor wie bid je dan concreet?

Na het ongeval in Oss werd er massaal opgeroepen tot gebed. En hoe mooi is het dat daar ook massaal gehoor aan gegeven wordt! Een enorme kring van biddende mensen staat om de betrokkenen heen. Zo’n heftig ongeluk doet ons allemaal veel. Zeker ons moeders. Maar wie bidt er ondertussen voor ernstig zieke Jannie? Jannie, die alleen in haar appartement woont in een flat in Amsterdam. Die geen kinderen heeft, bij wie niemand op visite gaat, omdat ze niet altijd even vriendelijk is. Wie bidt er voor haar en voor haar hart?

Vanaf nu wil ik, als ik bid, verder gaan kijken dan mijn eigen sores. Verder zien dan de dingen die mij alleen raken. Ik wil bidden voor de Jannies van deze wereld. Voor de christen die ik niet ken, maar die opgesloten zit omdat we dezelfde Vader hebben. Ik wil bidden voor de moeder die haar laatste restje eten aan haar kindje geeft. Ik wil bidden voor de mensen die Hem nog niet kennen. Als een kind dat bidt: Lieve God, wilt U zorgen voor de zieke mensen, degenen die honger hebben en de mensen die U niet kennen.  Troost de mensen die alleen zijn en hen die iemand moeten missen. Ik wil samen met mijn medegelovigen een kring van gebed vormen om onze medemensen heen. Zodat er voor iedereen gebeden wordt. Zodat niemand wordt overgeslagen.

Bid je mee?

Deze blog mocht ik schrijven voor Power to the Mama’s.